Informacje biograficzne i o dorobku naukowym

Maciej Jan Adolf Starzewski urodził się 17 czerwca 1891 r. w Krakowie.

Był synem Tadeusza Ostoi-Starzewskiego, notariusza, doktora praw oraz Heleny z Hajdukiewiczów i bratem dyplomaty, ministra spraw zagranicznych Rządu RP na obczyźnie Jana Starzewskiego. Po zdanej maturze w III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego (obecne II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie) w 1909 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia przerwał po wybuchu I wojny światowej - 12 września 1914 r. wstąpił do szeregów Legionów Polskich, gdzie od stycznia 1916 r. pełnił funkcję oficera werbunkowego, a od lutego 1917 r. piastował stanowisko adiutanta szefa Krajowego Inspektoratu Zaciągu płk Władysława Sikorskiego. 1 marca 1918 r. rozpoczął pracę referenta w Ministerstwie Spraw Wojskowych rządu powołanego przez Radę Regencyjną, którą to pracę przerwał w lipcu 1920 r., decydując się na zwerbowanie do Wojska Polskiego w czasie wojny polsko-bolszewickiej.

Za zdobycie Pułtuska i Karniewa w sierpniu 1920 r. został odznaczony Krzyżem Walecznych. Na studia wrócił w marcu 1921 r. i ukończył je 28 kwietnia 1922 r.

W jego kręgu zainteresowań znajdowało się przede wszystkim prawo konstytucyjne i prawo polityczne. W 1928 r. opublikował monografię pt. Środki zabezpieczenia prawnego konstytucyjności ustaw oraz Prawo konstytucyjne porównawcze. W tym samym roku otrzymał habilitację (wykład habilitacyjny: "Umowy z innymi państwami jako źródło prawa polskiego"), co potwierdza jego zainteresowania w tych dziedzinach. Ponadto zajmował zagadnieniami związanymi z prawem narodów, w latach 1930-1934 r. prowadził wykłady oraz ćwiczenia w Seminarium Prawa Politycznego i Prawa Narodów na Uniwersytecie Jagiellońskim. 7 września 1934 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym i objął posadę kierownika Seminarium Prawa Politycznego UJ. W tym czasie napisał pracę dot. prawa narodów pt. Neutralność we współczesnym prawie międzynarodowym (1936).

W 1938 r. Starzewskiego odznaczono Medalem Niepodległości.

Po wybuchu II wojny światowej w dniu 6 listopada 1939 r. został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau. Razem z innymi pracownikami Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Akademii Górniczo-Hutniczej został umieszczony w więzieniu przy ul. Montelupich. Stamtąd został przewieziony do Wrocławia, a później do obozu koncentracyjnego w Sachenhausen. W obozie przebywał od 28 listopada 1939 r. do 8 lutego 1940 r. mimo interwencji dyplomatycznych jego brata, Jana Starzewskiego, który próbował go stamtąd wydostać.

Po powrocie do Krakowa, mimo znacznego wyczerpania spowodowanego pobytem w obozie, działał w podziemnych strukturach Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie wykładał prawo konstytucyjne i prawo narodów, przeprowadzał egzaminy. Od października 1944 r. pracował w podziemnej Szkole Nauk Politycznych.

Przeżycia obozowe spowodowały u Starzewskiego poważne problemy zdrowotne, w tym gruźlicę, co doprowadziło go do śmierci 4 grudnia 1944 r. Profesor został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu rakowickim w Krakowie.